گفتنی - رضا

    دیده بر هم منه ای یار جفا پیشه من

             دیده بگشا که بود چشم تو آیینه من

                    بر من و عادت من سخت مگیرای ساقی

                           جام من پر شود از عشوه جانانه من

                               در خرابات روانم همه شب تا به سحر

                                   به امیدی ز رخ دلبر مستانه ی من

                                      ره به میخانه برم منت مسجد نکشم

                                    تا بگیرد لب او بوسه زخمخانه ی من

                             شب درازاست ولی صحبت بازی نکنم

                      تا مگر خواب روی ای گل گلخانه ی من

                می رود ساغر بیدل زبرت تا به ابد

         گر ورا، کام دهی ای بت بتخانه ی من